Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Εορτασμός του Βεσάκ (Wesak) 2015 στην Αθήνα


"Το Φεστιβάλ του Βεσάκ ή Βαϊσάκα είναι το φεστιβάλ του Βούδδα, του μεγάλου πνευματικού Μεσολαβητή ανάμεσα στο κέντρο όπου η θέληση του Θεού είναι γνωστή και την πνευματική Ιεραρχία. Ο Βούδδας είναι η έκφραση της θείας βούλησης, η ενσωμάτωση του Φωτός κι εκείνος που επισημαίνει το θείο σκοπό. Στη γιορτή αυτή θα εφελκύεται σοφία και κατανόηση και θα επιδιώκεται η εισροή φωτός στις διάνοιες όλων των ανθρώπων. Το Φεστιβάλ αυτό διεξάγεται τη μέρα της Πανσελήνου του Ταύρου. Είναι η μεγάλη γιορτή της Ανατολής που αρχίζει ήδη ν’ αναγνωρίζεται κι απ’ τη Δύση· χιλιάδες Χριστιανών σήμερα τηρούν το φεστιβάλ του Βούδδα."

Αλίκη Μπέιλη (1947, ελλ. εκδ. 1982) Τα Προβλήματα της Ανθρωπότητας, σσ. 163-64, Lucis Trust - Κέδρος.

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Εορτασμός του Βεσάκ στην Αθήνα


Τα τρία Πνευματικά Φεστιβάλ ή οι τρεις Πνευματικές Εορτές

Κατά τις πανσελήνους του Κριού, του Ταύρου και των Διδύμων εορτάζονται τα τρία εαρινά πνευματικά φεστιβάλ, το Φεστιβάλ του Πάσχα, του Βεσάκ και της Καλής Θέλησης αντίστοιχα. Τα φεστιβάλ αυτά θέτουν κατ’ ουσίαν τα εξής ζητήματα:

1.  Την αναγνώριση της Πνευματικής Ιεραρχίας του Πλανήτη και την παρουσίαση των δυο μεγάλων Αβατάρ , του Βούδδα και του Χριστού.
2.  Την έμπρακτη ένωση των δογμάτων της Ανατολής και της Δύσης.
3.  Τον εγκαινιασμό μιας Νέας Θρησκείας, η οποία δίνεται στην επικλητική φωνή της ανθρωπότητας και στην ανταπόκριση που ελκύεται από τις μεγαλύτερες εκείνες Ζωές που ονομάζουμε Θεό, Πνεύμα της Ειρήνης, κ.ά.
4.  Την καθιέρωση της Επιστήμης της Επίκλησης και Εφέλκυσης ως μέθοδο για την αναζήτηση της αλήθειας. Η επιστήμη αυτή είναι η νοήμονα οργάνωση του πνευματικού, του ενεργειακού και των δυνάμεων της αγάπης της ανθρωπότητας που όταν γίνουν αποτελεσματικές θα προκαλέσουν την ανταπόκριση των Πνευματικών Οντοτήτων.

Τα τρία φεστιβάλ αποτελούν την κορύφωση του ετήσιου κύκλου εφαρμογής αυτής της επιστήμης, οδηγούν σε μια παρατεταμένη προσπάθεια που επηρεάζει όλο το υπόλοιπο έτος μέχρι το επόμενο φεστιβάλ του Βεσάκ. Μπορούν να προσεγγιστούν -και κατ’ ουσίαν ΕΙΝΑΙ- μια πράξη σύνθεσης με σκοπό την πνευματοποίηση της ύλης δια της τεχνικής της Επίκλησης και Εφέλκυσης.
Μπορούμε να θεωρήσουμε αυτήν την εξέλιξη σε τρία αλληλένδετα στάδια:
α) Σε πρώτο στάδιο, στο φεστιβάλ του Πάσχα, η Ιεραρχία του πλανήτη συνδέεται με την Ανθρωπότητα και κάνει κρούση στην ανθρώπινη συνείδηση .Το αποτέλεσμα είναι η αναγνώριση της Ιεραρχίας από τις μάζες της ανθρωπότητας. Το φεστιβάλ αυτό αποτελεί στάδιο προετοιμασίας κι ενεργοποίησης για ό,τι θα ακολουθήσει.
β) Έπειτα, στο φεστιβάλ του Βεσάκ, έχουμε τη σύνδεση Σαμπάλλας ή αλλιώς του Κέντρου όπου η Θέληση του Θεού είναι γνωστή και Ιεραρχίας μέσω του Χριστού και την εισροή εξωπλανητικών ενεργειών δια του Βούδδα στο σύστημά μας. Αποτελεί στάδιο λήψης, τοποθέτησης για την Ιεραρχία και την Ανθρωπότητα.
γ) Στο τρίτο στάδιο, στο φεστιβάλ της Καλής Θέλησης, επισυμβαίνει η διανομή των ενεργειών που έχουν ληφθεί από τη Σαμπάλλα, μέσω του Χριστού στην Ιεραρχία και στην Ανθρωπότητα. Αποτελεί σημείο ή στιγμή καταστάλαξης της ενέργειας.
Στο πρώτο στάδιο, καθώς μελετούμε, διαλογιζόμαστε κι ενατενίζουμε, αντηχούμε την Πρόθεση να Είμαστε.
Στη διάρκεια του Βεσάκ δημιουργούμε για τους εαυτούς την Απαίτηση για τη Λήψη του Φωτός.
Στο τρίτο φεστιβάλ συμπαρατασσόμεθα και Συνεργαζόμαστε με τις ενέργειες της Αγάπης και του Φωτός

ΤΟ ΒΕΣΑΚ
Βούδδας ο Νικητής, Νίκολας Ρέριχ (1925)

Το Βεσάκ ή Βεσάϊκα αποτελεί μια ανατολική γιορτή αναμονής της έλευσης του Βούδδα για ευλογία της ανθρωπότητας και τελείται κάθε πανσέληνο του Μαΐου. Σε κάποια κοιλάδα των Ιμαλαΐων πραγματοποιείται το όνειρο, εκτυλίσσεται ο μύθος και για άλλους το γεγονός. Η ετήσια θυσία του Βούδδα, η κάθοδός του από τον Υψηλό Του Τόπο ή η 'επίσκεψη' διαρκεί 8 λεπτά. Πολλοί έχουν ονειρευτεί μια τελετουργία που γίνεται εκείνη τη στιγμή. Τότε συμβαίνει η μεγαλύτερη ευθυγράμμιση του έτους.
Ο Βούδας ως αντιπρόσωπος της Σαμπάλλα εστιάζει στον εαυτό του τις κατερχόμενες εξωπλανητικές κι εξωσυστημικές ενέργειες και ο Χριστός ως αρχηγός της Ιεραρχίας το εξερχόμενο αίτημα, την πνευματική έφεση του πλανήτη. Η περίοδος έχει ονομαστεί μέρα ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ και μπορεί να παραλληλιστεί – σε κατώτερο επίπεδο- με τη Μεγάλη Παρασκευή του χριστιανικού δόγματος.
Το Φως, η πνευματική θεραπεία, η Απολύτρωση, αναμένεται σε κάθε φεστιβάλ του Βεσάκ να αποδεσμευτούν με μια τέτοια πλημμύρα ενεργειακής ισχύος που να επιφέρει διευρύνσεις της συνείδησης με όρους Μύησης, Ενόρασης, Έμπνευσης, Κατανόησης του Σχεδίου, Ικανότητα Κατεύθυνσης της Ενέργειας, Εδραίωσης ενός μόνιμου Αγωγού μεταξύ των Δυνάμεων του Φωτός, του Πνεύματος της Ειρήνης, του Βούδδα, του Χριστού, της Ιεραρχίας, του Νέου Ομίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Ο Βούδδας θα έρθει είτε τον καλέσουμε εμείς ατομικά είτε όχι - αφορά μια επιλογή που έκανε ο Ίδιος πριν να αφήσει το σύστημά μας.
Απομένει σε μας να βρούμε τη θέση μας στην κοιλάδα και το ρόλο που θα παίξουμε αναρωτώμενοι:
- Πώς θα τα καταφέρουμε να ενισχύσουμε την εστιασμένη δράση του Χριστού και της Ιεραρχίας με μια ανάλογη ανταποκριτικότητα;
- Κατά πόσο είμαστε ικανοί να δράσουμε 'ως εάν' να εκφωνούμε την ενοποιημένη θέληση ολόκληρης της ανθρωπότητας;
- Θα επιχειρήσουμε να νικήσουμε την αδράνεια και τη συνήθεια και να συντονιστούμε με την επιτάχυνση που προωθείται από την Ιεραρχία;
- Μπορούμε να εντατικοποιήσουμε όχι μόνο την εξωτερική μας δράση, αλλά κυρίως και βασικά την εσωτερική μας έφεση και τον πόθο για Λύτρωση;
- Καθώς οι Δυνάμεις της Ζωής και της Απελευθέρωσης κατέρχονται, πώς θα συμμετέχουμε ενεργά στην καταστάλλαξή τους στον κόσμο;
- Έχουμε τη δύναμη να επισπεύσουμε την αναγνώριση 'εκείνου που επίκειται' και συνειδητά να αυτοπροκαλέσουμε, όπως μας λέγουν οι Διδάσκαλοι της Σοφίας, την πνευματική πρόοδο και εξέλιξη;
- Ονειρευόμαστε θαυμάσιες μελλοντικές προοπτικές για την ανθρωπότητα ή αποφασίζουμε σήμερα την επίπονη στάση του 'εδώ και τώρα;

Ας δημιουργήσουμε σήμερα μια ατμόσφαιρα Αίτησης-Ετοιμότητας-Προσδοκίας.
Η Κατανόηση του Σχεδίου, η Εστιασμένη Πρόθεση, η Ικανότητα Κατεύθυνσης προς το Θείο Σκοπό, ας ειναι το Ζητούμενο και εμείς οι ίδιοι ως άτομα κι όμιλοι ας ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.
Α.Δ.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Η εμβέλεια της Υπηρεσίας

1. Ένας μαθητής γίνεται γνωστός από την επίδρασή του στο περιβάλλον του, κι ένας μυημένος από την πλατιά έκταση της παγκόσμιας υπηρεσίας του. Πώς συμβαίνει λοιπόν μερικοί από σας (όχι όλοι) να μη διακρίνονται από τέτοιου είδους υπηρεσία και να έχουν σχετικά μικρή σημασία στις παγκόσμιες υποθέσεις; Διάφορα πράγματα θα μπορούσαν να το εξηγήσουν. Πρώτα απ’ όλα ο μαθητής μπορεί να κληθεί να ξεπληρώσει ορισμένες καρμικές σχέσεις, να εκπληρώσει ορισμένες υποχρεώσεις πολύ αρχαίας προέλευσης, κι έτσι να “καθαρίσει το έδαφος” για πληρέστερη κι αδιάκοπη υπηρεσία στην ανθρωπότητα αργότερα. Αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη μύηση. Μερικές φορές ένας μαθητής μπορεί να κάνει αποτελεσματική υπηρεσία στα εσώτερα πεδία και σε ευρεία κλίμακα κι όμως να μην υπάρχει καμία απόδειξη γι’ αυτή στο φυσικό πεδίο, εκτός από την ομορφιά της ζωής που ζει. Άλλοι μπορεί να μαθαίνουν ορισμένες τεχνικές ψυχολογικών σχέσεων και ενεργειακής διανομής, και μπορεί να έχουν αφιερώσει κάποια ιδιαίτερη ζωή στο να κατακτήσουν αυτές τις εσωτερικές επιστήμες. Μια ζωή δεν είναι παρά μια σύντομη στιγμή στο μακρύ κύκλο της ψυχής. Ο αληθινός μαθητής δε θα καταφύγει ποτέ στους παραπάνω λόγους για να δικαιολογήσει την έλλειψη προσπάθειας. Θα ήθελα να σας θυμίσω ότι από μόνη της η επιρροή στον κόσμο δε συνεπάγεται πάντα τη μαθητεία. Υπάρχουν πολλές ομάδες – πολύ γνωστές και μαγνητικές – που έχουν στο κέντρο τους κάποια κυρίαρχη προσωπικότητα η οποία δεν είναι αναγκαστικά μαθητής.
…. Χρειάζεται να φτάσετε σ’ ένα σημείο ομαδικής εμπειρίας κατά το οποίο δε θα είστε τόσο έντονα απασχολημένοι με τη δική σας ανάπτυξη, κατάσταση και υπηρεσία· όλοι πρέπει να μάθετε να αποκεντρώνεστε έτσι ώστε η εργασία που πρέπει να γίνει να είναι ο παράγοντας με την κύρια σπουδαιότητα. Όταν αυτό συμβεί, τότε το έντονο ενδιαφέρον για κάποια όψη προσωπικής έκφρασης, κάποια αδυναμία του χαρακτήρα, κάποιο αγαπητό σκοπό ή κάποια φυσική κατάσταση θα σταματήσει. Θα βρείτε την καλλιέργεια της “θείας αδιαφορίας”…. πολύ υποβοηθητική στη λησμονιά του μικρού εαυτού· αυτός συχνά παρουσιάζεται (από συνήθεια) τόσο μεγάλος ώστε αποκλείει τον ανώτερο εαυτό· παρεμβαίνει ανάμεσα στο μαθητή και στο Διδάσκαλο, κι εμποδίζει την επαφή με τους συμμαθητές του, εξουδετερώνοντας έτσι την αποτελεσματική υπηρεσία.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.96/7)

2. Όπου υπάρχει μια αναγνώριση των αρχών, της αμεροληψίας στην υπηρεσία, και της αγνής νοήμονος καλής θέλησης, τότε δώσε ελεύθερα το χρόνο και τη βοήθειά σου. Άπλωσε το χέρι της συντροφικότητας. Όπου υπάρχει ζωή κι ο τύπος του σπέρματος είναι ένας, τότε το ίδιο λουλούδι θα εμφανιστεί σ’ ολόκληρο τον κόσμο σ’ όλες τις χώρες. Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει την έκφραση αυτού του τύπου και του γένους της εκδήλωσης. Έχετέ το αυτό κατά νου.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.165/6)

3. Μέσα από τη δύναμη της ψυχής σου πρέπει ν’ αφυπνίσεις τις ψυχές τους σε ανιδιοτελή δράση. Μπορείς να τους αγγίξεις δυναμικά, και τότε ποτέ πια ο προσανατολισμός τους δε θα είναι καθαρά προσωπικός. Το έργο του αναπροσανατολισμού των ανθρώπων μπορεί να είναι δικό σου. Μερικοί άνθρωποι εργάζονται με ομάδες και, μέσα από την περιεκτικότητα της αύρας τους και τη δύναμης της ψυχής τους, παρασύρουν πολλούς ανθρώπους σε μια ανώτερη στάση έφεσης και σε μια βαθύτερη πνευματική ροπή. Άλλοι έχουν καθήκον να βρίσκουν τους εξελιγμένους άντρες και γυναίκες του κόσμου, τα άτομα που στέκουν στην πύλη της μαθητείας – αλλά τυφλά, μην ξέροντας πού βρίσκονται ή γιατί. Τότε μέσα από τη δυναμική ισχύ της ψυχής τους καλούν σε ζωντανή δράση την ψυχή που είναι φυλακισμένη στις αναμένουσες αυτές προσωπικότητες. Αυτό είναι το έργο σου – να διδάσκεις και να ζωογονείς.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.324/5)

4. Πόσο σπάνια εκείνοι που έχουν χρόνο κι άνεση υπηρετούν όπως εκείνοι που ούτε χρόνο έχουν ούτε άνεση!
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.543)

5. Σ’ εσένα εναπόκειται να βρεις τον τρόπο να υπηρετήσεις και να κερδίσεις την αναγκαία αίσθηση αναλογίας, την αναγκαία αντίληψη ως προς τα βασικά ουσιώδη της πνευματικής ζωής και τη δοκιμασμένη διάκριση και διακριτική ικανότητα που θα σου υποδείξει τον τρόπο, το χρόνο και τη μέθοδο της υπηρεσίας σου.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.544)

6. Θα ρωτήσεις ποια πρόκειται να είναι η υπηρεσία σου. Αυτή, αδελφέ μου, θα αναπτυχθεί από το διαλογισμό σου. Δεν εναπόκειται σ’ εμένα να πω ποια δραστηριότητα πρέπει να ακολουθήσει η προσωπικότητά σου· η ψυχή σου πρέπει να το κάνει αυτό…. Όσον αφορά εσένα, μείνε σταθερός στην προσπάθειά σου να βοηθήσεις το Νέο Όμιλο Υπηρετών του Κόσμου. Αυτή πρέπει να είναι η πρωταρχική προσπάθεια για πολλά μελλοντικά χρόνια όλων των αληθινών ζηλωτών. 
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.574)

7. Μην αφήνεις την ομορφιά εκείνου που θα μπορούσε να γίνει, να σε οδηγήσει να ξεχάσεις αυτό που έχει αρχίσει· αλλιώς μπορεί να προσγειωθείς στον κόσμο της πλάνης και της επακόλουθης ματαιότητας.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.578)

8. Άφησε την απλότητα, αδελφέ μου, να είναι οδηγός σου και την προσηλωμένη αγάπη κύριος αντικειμενικός σου σκοπός. Διάλεξε ένα πεδίο υπηρεσίας που να έχει καθορισμένα όρια – γιατί όλοι οι μαθητές είναι περιορισμένοι και δεν μπορούν να καλύψουν μια πλανητική περιοχή στις σκέψεις τους. Έπειτα εργάσου – νοητικά και φυσικά – μέσα σ’ αυτά τα όρια. Η συμπλήρωση κάποιου αυτοπροσδιορισμένου έργου μέσα στο πεδίο των καρμικών περιορισμών και του περιβάλλοντος όπου σε έχει ρίξει το πεπρωμένο σου, είναι όλα όσα απαιτούνται από σένα…. Η υπηρεσία σου ας περιοριστεί μέσα στο πεδίο επαφής όπου βρίσκεσαι, κι ας μην εκτείνεται σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Υπάρχει άραγε κανένα ζήτημα μεγαλύτερο ή σημαντικότερο από το να εκπληρώσεις το έργο σου και να το φέρεις σε πληρότητα προτού περάσεις στην άλλη πλευρά, και να το κάνεις στον τόπο που βρίσκεσαι και με τους επιλεγμένους συντρόφους σου;
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή Ι.582), (Εσωτερική Θεραπευτική 372)

9. Δεν είναι δυνατό για τον ατομικό μαθητή σε κάθε Άσραμ να συνεργαστεί με όλες τις φάσεις του έργου του Διδασκάλου, και δε σας είναι δυνατό, για παράδειγμα, να συνεργαστείτε με κάθε φάση του έργου του Άσραμ μου… Αλλά σας είναι δυνατό να διαλέξετε κάποια φάση αυτού του σχεδίου και να της δώσετε την υπέρτατη προσοχή σας… Οι δραστηριότητες αυτές μπορούν – αν προωθηθούν ικανοποιητικά και δυναμικά – να βοηθήσουν στο εσωτερικό έργο του κόσμου και στην εξωτερική αποκατάσταση των ορθών ανθρώπινων σχέσεων.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή ΙΙ.138)

10. Η ανθρωπότητα ας αποτελέσει το πεδίο της υπηρεσίας σας, και είθε να ειπωθεί για σας ότι γνωρίζατε τα πνευματικά γεγονότα κι ότι ήσασταν ένα δυναμικό τμήμα των πνευματικών αυτών γεγονότων· ας μην ειπωθεί για σας ότι γνωρίζατε αυτά τα πράγματα και δεν κάνατε τίποτε γι’ αυτά και αποτύχατε ν’ αγωνιστείτε. Μην αφήνετε να γλιστρά ο καιρός καθώς εργάζεστε.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις 760)

ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, συρραφή από τα βιβλία της Α.Α.Μπέιλη, εκδόσεις Κέδρος

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Η Εκφώνηση της Μεγάλης Επίκλησης κατά την περίοδο της Πανσελήνου

Για τις δύο ημέρες πριν την Πανσέληνο [κάθε μήνα], την ημέρα της ίδιας της Πανσελήνου και για τις δύο επόμενες (πέντε ημέρες) προσπαθήστε κατά την ανατολή, το μεσημέρι, στις πέντε το απόγευμα και στη δύση συν την ακριβή ώρα της Πανσελήνου στη χώρα σας, να πείτε τη Μεγάλη Επίκληση με πρόθεση να εφελκύσετε, να κατασταλάξετε και να αγκυροβολήσετε σε εξωτερική εκδήλωση τις αναμένουσες Δυναμικότητες. Κάντε το φωναχτά όπου είναι δυνατό και σε ομαδικό σχηματισμό οποτεδήποτε είναι εφικτό. Η εστιασμένη δύναμη της μη συναισθηματικής σκέψης σας είναι αυτή που θα γεφυρώσει το χάσμα που υπάρχει τώρα και θα συνδέσει πιο στενά τους δύο κόσμους της πνευματικής δραστηριότητας και της ανθρώπινης εμφάνισης.
(Αλ. Μπέιλη, Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σ. 155-57)

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Η Ψυχή των Εθνών και Ιστορία. Η Ελληνική Περίπτωση

(Ομιλία Σ.Κ. Αθήνα 27/12/2012 Στοά του Βιβλίου – Εορτασμός Ημέρας ΝΟΕΚ)

Αγαπητοί φίλοι,

Σκοπός αυτής της παρουσίασης είναι να εκθέσω πολύ σύντομα μερικές απλές σκέψεις για την σχέση εσωτερισμού και Ιστορίας και ειδικότερα την σχέση ΝΟΕΚ και Ιστορίας.
Όπως γνωρίζετε αυτά που ονομάζουμε έθνη αποτελούν ζώσες οντότητες και συνιστούν μία διαφοροποίηση της μεγάλης εκείνης ύπαρξης που λέγεται ανθρωπότητα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές έχουν προέλθει είτε από εξωτερικούς παράγοντες είτε αποσκοπούν στο να εκφράσουν ειδικές ποιότητες, ειδικούς χρωματισμούς της τρέχουσας, κάθε φορά παγκόσμιας συνείδησης. Πρόκειται δηλαδή για ομαδικούς σχηματισμούς οι οποίοι συγκροτούνται γύρω από μία εσωτερική ιδέα, από ένα αρχέτυπο, ένα κοινό εσωτερικό πρότυπο, που ονομάζεται Ψυχή του έθνους.

Το πρότυπο αυτό μπορεί σε διάφορες περιόδους είτε να είναι ισχυρό είτε ασθενές, να μετασχηματίζεται και να εξελίσσεται. Το άκρως ενδιαφέρον είναι ότι η όλη διαδικασία συμβαίνει στα εσωτερικά πεδία, ενώ αυτό που εμείς βλέπουμε ή αντιλαμβανόμαστε είναι η προβολή αυτών των αλλαγών στον εξωτερικό κόσμο και μάλιστα σε διακριτό χρόνο. Αντιλαμβανόμαστε μια διαδοχή συμβάντων που τους δίνουμε το όνομα Ιστορία.

Η καταγραφή αυτών των συμβάντων, προκειμένου να γίνουν κτήμα της πανανθρώπινης γνώσης, αποτελεί έργο των ειδικών. Ένα έργο όμως που περικλείει πολλές αποκλίσεις, πολλούς «θορύβους», όπως θα λέγαμε με την σύγχρονη ορολογία, αφού στην διαδικασία αυτής της απογραφής υπεισέρχεται πάντοτε ο προσωπικός παράγων και επομένως καταγράφεται αυτό που ο εκάστοτε ιστορικός ο ίδιος «βλέπει» και «αντιλαμβάνεται».

Σκοπός των εσωτεριστών και μάλιστα της ειδικής εκείνης ομάδος που φέρει την ονομασία ΝΟΕΚ, πρέπει να είναι η «αποκρυπτογράφηση», αν μπορούμε να το πούμε, αυτών των καταγραφών ώστε να αντιλαμβανόμαστε την υποκείμενη αλήθεια, τα βαθύτερα και ουσιαστικά εκείνα γεγονότα που καθορίζουν, από τους εσωτερικούς κόσμους, την πορεία και εξέλιξη του όλου συστήματος.
Μας έχει ειπωθεί ότι ο ΝΟΕΚ εργάζεται για να βοηθήσει την εξέλιξη της Ανθρωπότητας. Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει ότι τα μέλη του ΝΟΕΚ, έχοντας αναπτύξει μία ενισχυμένη ευαισθησία προς το κέντρο εκείνο παραγωγής ενέργειας και παγκόσμιων ιδεών, που οδηγεί την ανθρωπότητα σε συνεχείς επεκτάσεις συνείδησης και όλο πιο διευρυμένες δράσεις, μπορούν να κατευθύνουν και να υλοποιούν ιδέες συμβατές και βοηθητικές της απώτατης εκείνης διαδικασίας που αντικατοπτρίζει τον τρέχοντα σκοπό της εξέλιξης και του γίγνεσθαι και που συνοπτικά η τεχνικά ονομάζουμε Σχέδιο.

Προκειμένου, η ανταπόκριση στο Σχέδιο να είναι ευρύτερη και αποτελεσματικότερη απαιτείται μεγαλύτερη, στο βαθμό του δυνατού, κατανόηση Του όχι μόνο στην παρούσα του φάση αλλά και διαχρονικά και διαχωρικά μέσα στην αέναη αλλαγή και κίνηση χώρου και χρόνου. Πρέπει να προσεγγισθεί σαν ζώσα οντότητα. Το Σχέδιο δεν είναι μία απλή μορφοποίηση ιδεών, αλλά υπάρχει αφ’ εαυτού. Μία ύπαρξη που προκύπτει από την ίδια την εκδήλωση του. Αυτό και μόνο αρκεί για να δώσει περιπλοκότητα και βάθος στην όλη διαδικασία, αλλά ο συνδυασμός και με άλλους εξωγενείς παράγοντες καθιστά το όλο εγχείρημα δυναμικά δαιδαλικό και ως εκ τούτου απαιτείται σημαντική προσπάθεια για την μελέτη και την υποβοήθηση του.

Η Ιστορία, η καταγραφή δηλαδή όπως είπαμε διαδοχικών γεγονότων επί του φυσικού πεδίου, και όχι μόνο, αποτελεί μία απογραφή της προβολής των 3 αρχετυπικών ιδεών και των αποτελεσμάτων τους στον κόσμο της τρέχουσας συνειδητότητας μας. Ακολουθώντας το περίφημο μοντέλο της σπηλιάς του Πλάτωνα η Ιστορία αποτελεί ένα Πανόραμα της διαδοχής των σκιών. Ουσιαστικά είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε από τον αντικατροπτισμό και τις διαδοχές εκείνες που η πλήρης καταγραφή τους υπάρχει μόνο στα ακασικά αρχεία.

Η Γνώση και η ορθή παρατήρηση αυτής της καταγραφής, της Ιστορίας, οδηγεί σε σημαντικά οφέλη τον αναζητητή μερικά από τα οποία είναι:

•    Αντίληψη των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων ενεργειών και δυνάμεων της ύπαρξης και άρα κατανόησης του Σχεδίου. Πρόκειται για μία καταγραφή των σκέψεων και της θελήσεως του Θεού, όπως αυτή εκδηλώνεται στον πλανήτη μας και δρα στο κόσμο της συνείδησης μας.

•    Συνειδητή αντίληψη της παγκοσμιότητας και της ολότητας της ανθρωπότητας. Μία αντίληψη που τοποθετεί ορθά την έννοια του έθνους, σαν μία επί μέρους διαφοροποίηση της μεγάλης ενότητας και σαν εκφραστή ειδικών ποιοτήτων και ιδιοτήτων, μέσα σε ένα τεράστιο καλειδοσκόπιο. Κάτι που παίζει το ρόλο του στην παγκόσμια αλληλουχία και ακολουθεί τον ιστορικό του κύκλο και όχι σαν κάτι που πρέπει να εξαφανισθεί βίαια και απότομα.

•    Πλήρης και ουσιαστική αντίληψη της μη χωριστικότητος, αφού η ιστορική μελέτη οδηγεί αβίαστα και σταδιακά στη βίωση της ενότητας.

•    Βίωση των καθολικών ενεργειών, πλανητικών και κοσμικών, που δρουν μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι και δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για μία ύπαρξη πλήθους αλληλεπιδράσεων και αλληλενεργειών. Ο αγνωστικισμός δύσκολα θα βρει θέση στο μυαλό ενός ιστορικού μελετητή, που προσεγγίζει τα γεγονότα με ανοικτή καρδιά.

Φυσικά για να αποκομίσουμε όλα τα παραπάνω οφέλη καθώς και άλλα σημαντικά συμπεράσματα εσωτερικής φύσεως, χρειαζόμαστε έναν ειδικό τρόπο μελέτης της ιστορίας. Ακριβέστερα, χρειαζόμαστε μια ειδική νοητική στάση αυτή του επονομαζόμενου εσωτερικού παρατηρητή και πιο, συγκεκριμένα καλό θα είναι:

•    Να έχουμε πάντα στο μυαλό μας την ιστορία σαν ολότητα και σαν εκδήλωση ζωής ενός μεγάλου Όντος.

•    Να μη βλέπουμε μόνο την τοπική επίδραση των διαφόρων γεγονότων αλλά να προσπαθούμε να τα προεκτείνουμε χρονικά και χωρικά, ώστε να αντιληφθούμε την διαχρονική και δια-χωρική τους σημασία. Καλό είναι να βλέπουμε δηλαδή τι επιδράσεις είχε , ένα φαινομενικά έλασσον γεγονός, μετά από 300 ή 400 χρόνια στον παγκόσμιο χάρτη.

•    Να εστιαζόμαστε σημαντικά στις χρονολογίες. Αυτές σε συνδυασμό με χρονολογίες που αφορούν κοσμικά φαινόμενα (όπως τα τεκταινόμενα στον ζωδιακό ή οι ακτίνες) μπορούν να μας αποκαλύψουν κατ’ ουσίαν το Σχέδιο αλλά και τους περιορισμούς που υφίστανται σε συγκεκριμένες φάσεις.

•    Να αναζητούμε πάντα κρυμμένα νοήματα, κλείδες και αποκαλύψεις μέσα στην ιστορική ροή. Αυτές συνήθως καταδεικνύουν την προσπάθεια των οδηγών της φυλής, της Ιεραρχίας, να ωθήσουν τα πράγματα σε συγκεκριμένη κατεύθυνση και να ανυψώσουν την ανθρώπινη συνείδηση.

•    Να μη περιοριζόμαστε μόνο στη μελέτη των πολιτικών ή στρατιωτικών θα λέγαμε γεγονότων αλλά μελετάμε και την ιστορία της επιστήμης, της τέχνης, την φυσική ιστορία που αφορά την εξέλιξη των ειδών, την ιστορία των θρησκειών και των φιλοσοφιών και γενικά την ιστορία κάθε μορφοποιημένης εκδήλωσης σε αυτό το σύστημα. Όλα συντελούν στην κατανόηση της Ζωής και της Δράσης Αυτού εντός του Οποίου κινούμεθα και εσμέ.

•    Τέλος, πρέπει να καταγράφονται οι σημαντικές εκείνες στιγμές, έστω και αν φαινομενικά δεν δείχνουν σπουδαίες, που συμβαίνουν επεκτάσεις της ανθρώπινης συνειδητότητος. Αυτά τα παγκόσμια σατόρι ή σαμάντι, συνήθως υλοποιούνται μέσω ειδικών γεγονότων που είναι η αιχμή, το αποκορύφωμα μιας τεράστιας συνολικής προσπάθειας των ανθρώπων εν συνόλω και καταδεικνύουν ότι η μέση ανθρώπινη σκέψη έχει κατακτήσει κάποια επίπεδα και άρα ότι η φυλή έχει φτάσει σε κάποια όρια.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Νομίζουμε ότι το θέμα της Ελλάδος χρήζει μίας ειδικής μελέτης και επανεξέτασης, όχι μόνο γιατί ζούμε σε αυτόν τον τόπο και άρα έχουμε την αντίστοιχη καρμική σχέση, αλλά και λόγω των ειδικών γεγονότων των τελευταίων χρόνων τα οποία δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μία χώρα στο περιθώριο της ιστορίας αλλά στο προσκήνιο της. Ας μην ξεχνάμε ότι για τις επόμενες δεκαετίες το όνομα της Ελλάδος θα βρίσκεται σε όλα τα βιβλία της ιστορίας και θα μελετάτε από χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια ανθρώπους, σαν ειδικό παράδειγμα, και οι οποίοι θα δυναμοποιούν με τις σκεπτομορφές τους την ψυχή του έθνους μας. Η όλη διαδικασία απαιτεί προσοχή και ειδικό χειρισμό τόσο άμεσα όσο και για τα χρόνια που έρχονται.

Τι ακριβώς είναι το ελληνικό έθνος; Και ποια η ψυχή του με άλλα λόγια ποια είναι η χαρακτηριστική διαχρονική ποιότητα – ιδιότητα του;

Όλοι γνωρίζουμε μέσες άκρες την ιστορία μας, με την κλασική έννοια του όρου, την καταγραφή δηλαδή των γεγονότων. Αυτό που χρειάζεται είναι να κοιτάξουμε πίσω από τα γεγονότα και να αναγνωρίσουμε τον ειδικό εκείνο τόνο που χαρακτηρίζει την φυλή καθώς και την χροιά και την ένταση που ο τόνος αυτός ηχεί στις διάφορες χρονικές περιόδους.

Το κύριο χαρακτηριστικό του έθνους μας είναι ότι απετέλεσε το όχημα για να ενσαρκωθούν, σε διάφορες εποχές, μέλη της Ιεραρχίας, διαφόρων βαθμών (π.χ. Σωκράτης) και να μορφοποιηθούν έτσι ιδέες καθοριστικές για το σύνολο της ανθρωπότητας.

Ο λόγος αυτής της ειμαρμένης χάνεται στα βάθη των αιώνων αλλά μια ερμηνεία της μπορούμε να έχουμε από τις πληροφορίες που μας δίνονται για τον ακτινικό και ζωδιακό εξοπλισμό. Ο Αιγόκερως π.χ. που κυβερνά την προσωπικότητα της Ελλάδος είναι ένδειξη αρχαιότητος και αποκρυστάλλωσης αλλά είναι και το ζώδιο της μυήσεως και άρα υποβοηθά προσπάθειες που αποσκοπούν σε επεκτάσεις συνείδησης.

Το γεγονός προσέδωσε στο έθνος τεράστια δυναμικότητα αλλά και ισχυρότατο κάρμα με θετικές και αρνητικές αποχρώσεις, ουσιαστικά το κατέστησε κιβωτό, θεματοφύλακα, μεγάλων ιδανικών τα οποία όφειλε να διαφυλάξει αλλά και να μετεξελίξει, όπου αυτό ήταν δυνατόν.
Στους αρχαίους χρόνους, η αφοσίωση σε αφηρημένες έννοιες, όπως πατρίδα, πόλη, δημοκρατία και η εξ’ αυτών αίσθηση καθήκοντος, η λατρεία μιας ανώτερης τέχνης και η φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας, αποτελούσε κυρίαρχη ιδεολογία. Όλα αυτά καθόριζαν τον λεγόμενο ελληνικό πολιτισμό τον οποίο θεωρούσαν καθήκον τους να μεταδώσουν και σε άλλους λαούς.
Στο σημείο αυτό μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι όλα αυτά ήταν χαρακτηριστικά και άλλων λαών. Οι διαφοροποιήσεις όμως ήταν κυρίως δύο, πρώτον ότι για πρώτη φορά οι άνθρωποι εμπνέονταν από αφηρημένες έννοιες ( είναι κάτι άλλο να πολεμάς και να πεθαίνεις για την πατρίδα σου, που είναι κάτι αφηρημένο ένα σύμβολο και κάτι άλλο να πολεμάς για τον Φαραώ ή τον αυτοκράτορα που τον βλέπεις) και δεύτερον ότι άρχιζε να μορφοποιείται η έννοια του άλλου, της κοινότητας, της πόλης, της φυλής, δηλαδή ομαδικές έννοιες. Ακόμα και οι αρνητικότητες των αρχαίων όπως η φοβερή υπεροψία τους, ο εγωισμός και η νοησιαρχία τους ήταν σε ομαδικό επίπεδο. Όλα αυτά αποτελούσαν ένδειξη εξέλιξης της παγκόσμιας συνείδησης και ήταν το απαραίτητο υπόβαθρο για τον επερχόμενο χριστιανισμό.

Στους μέσους χρόνους το έθνος ασχολήθηκε μέσω του Χριστιανισμού με το ιδανικό της μυστικιστικής προσέγγισης του Θεού, του επέκεινα. Η νοητική μέθοδος, που είχε χρησιμοποιηθεί από τους αρχαίους, είχε εγκαταλειφθεί ως οδηγούσα σε φαύλους κύκλους και σε στασιμότητα. Η απ’ ευθείας προσέγγιση με τις ανώτερες ιδέες είχε τώρα επιλεχθεί. Όταν προς το τέλος των μέσων χρόνων άρχισε και πάλι να συνειδητοποιείται η σύνδεση με τους αρχαίους χρόνους και η διαδοχική κληρονομιά, τότε άρχισε να παράγεται έργο συνθετικό και βαθύ με αποκορύφωμα την εκ νέου αντίληψη των Πλατωνικών Ιδεών (Πλήθων ο Γεμιστός) και την μετάδοση τους στην Δύση.
Στη σύγχρονη εποχή το έθνος μας ταλανίζετε από ένα διχασμό. Η αρχαία και η χριστιανική όψη της ψυχής του δεν έχουν ακόμα ευθυγραμμισθεί ή συγχωνευθεί και ως εκ τούτου Ισχυρός Λόγος δεν μπορεί ακόμα να εκφρασθεί. Σαν αποτέλεσμα έχουμε μία έλλειψη εστίασης, μία διαστρέβλωση μεγάλων ιδεών και συνεπακόλουθο φοβερό κάρμα. Για αυτό ίσως μας λένε και τα βιβλία ότι δεν έχει δοθεί ακόμα η ακτίνα της ψυχής της σύγχρονης Ελλάδας. Βρισκόμαστε στο μέσον μιας διαδικασίας.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ένας ισχυρός διαχρονικός παράγοντας μεγάλης συνειδητότητας και παρών σε όλους τους χρόνους: Η ΓΛΩΣΣΑ. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί έναν από τους πλέον ικανούς μηχανισμούς ανάπτυξης και περιγραφής αφηρημένων εννοιών και ιδεών. Πρόκειται για ένα εργαλείο ακρίβειας που σε συνδέει με τον ανώτερο νοητικό και ενορατικό κόσμο. Είναι ένα δώρο της Ιεραρχίας προς την ανθρωπότητα και βασικός πυλώνας του σύγχρονου πολιτισμού, μέσω της επίδρασης της σε άλλες γλώσσες. Η χρήση της και διαφύλαξη της αποτελεί έναν ακόμα σκοπό και καθήκον της φυλής μας. Πιθανή αχρήστευση ή υποβάθμιση της θα έχει άγνωστες συνέπειες.
Από όλα τα ανωτέρω είμαστε σε θέση να αποτολμήσουμε μία επιγραμματική περιγραφή της ελληνικής ψυχής αλλά και των λαθών της και του μέλλοντος της.

Η ψυχή του ελληνικού έθνους χαρακτηρίζεται από τις λέξεις «συντηρώ» και «διαδίδω» γνώση και φως που έχει σχέση με τις αφηρημένες ιδέες. Φτιάχνω το κέλυφος, το αρχέτυπο, μέσα στο οποίο μπορώ να δράσω. Η προσέγγιση γίνεται είτε μέσω νοητικών διαδικασιών είτε μέσω μυστικιστικής ενδοσκόπησης. Δεν ασχολείται τόσο με θέματα οργάνωσης, διαχείρισης ή διακυβέρνησης (π.χ Ρωμαίοι) όσο με θέματα διδασκαλίας και κατακρήμνισης ιδεών.

Οι διαστροφές των παραπάνω πολλές και ενδιαφέρουσες. Ας δούμε μερικές εδώ, όχι για να επιτιμήσουμε αλλά για να προσδιορίσουμε το προς τα που πρέπει να δουλέψουμε, εξάλλου η αυτογνωσία είναι εκ των ουκ άνευ τόσο για τους ανθρώπους όσο και τα έθνη:
•    Απόλυτος εγωισμός
•    Υπερηφάνεια
•    Ανωτερότητα Φυλής – Έθνους, που έφτασε σε ακραία επίπεδα στους ύστερους ελληνικούς και βυζαντινούς χρόνους.
•    Ακραίος Τοπικισμός, που έφτασε σε ακραία επίπεδα στη σύγχρονη εποχή.
•    Απόκρυψη του πραγματικού, μέσω νοητικής υπερλειτουργίας και διαστροφής. (Αρχαιότητα)
•    Έλλειψη παραγωγικής και αποτελεσματικής οργάνωσης. ( Η Κρατική οργάνωση του Βυζαντίου ελάχιστα ήταν ικανή να πράξει)
•    Παραποίηση των μεγάλων ιδεών (όπως η δημοκρατία σύγχρονη εποχή, ή η αγιοσύνη κατά τους μέσους χρόνους ) που το έθνος είχε την τύχη να κληρονομήσει και να είναι θεματοφύλακας.

Όσον αφορά το μέλλον, ενώ εξωτερικά φαίνεται ζοφερό στη πραγματικότητα είναι ελπιδοφόρο και λαμπρό για όσους μπορούν να δουν πίσω από τα πρόσκαιρα γεγονότα. Το έθνος μας δεν έχει πάψει να βρίσκεται μέσα στους σχεδιασμούς της μεγάλης αδελφότητας, όπως αποδεικνύει η εποποιία της ελληνικής επανάστασης , που θα ήταν αδύνατη χωρίς εσωτερική υποστήριξη, αλλά και η ενσάρκωση σε αυτό στους σύγχρονους χρόνους, πολλών προχωρημένων αδελφών όπως αποδεικνύουν η εμπειρία και τα γραφόμενα στα βιβλία, που προσπάθησαν να μορφοποιήσουν την σύγχρονη πραγματικότητα μας, να αποκαταστήσουν δηλαδή επαφή με την Ψυχή του έθνους. Η τωρινή καθημερινότητα, η γεμάτη πόνο και αβάσταχτη ψυχολογική πίεση δεν είναι παρά μία διαδικασία εξαγνισμού που ο τόπος μας έχει επιλεγεί, μαζί με άλλες χώρες που τώρα υποφέρουν, να περάσει ώστε να κατακάψει άμεσα και στο βαθμό που είναι δυνατό ένα μεγάλο αριθμό από τις θυμαπάτες του παρελθόντος για να είναι σε θέση να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επερχόμενη νέα Παγκόσμια Έκφραση. Στο χέρι μας είναι αν αυτός ο ρόλος θα είναι καθοριστικός ή δευτερεύων.

Αγαπητοί φίλοι,

Το θέμα αυτής της σύντομης ομιλίας θα μπορούσε να είναι το αντικείμενο ετήσιου σεμιναρίου, εδώ προσπαθήσαμε απλώς να παρουσιάσουμε μερικές βασικές ιδέες, ώστε να θέσουμε τα θεμέλια και να δώσουμε το έναυσμα για περαιτέρω μελέτη αλλά και για αποτελεσματική εσωτερική εργασία των εξυπηρετητών, εργασία στηριζόμενη σε ισχυρή βάση, κάτι που τόσο ανάγκη έχουν οι συνάνθρωποι μας και οι εποχές.

Επιτρέψατε μου να τελειώσω με τα λόγια του Μαχάτμα:
« Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην πραγματικότητα είναι μία μετατόπιση της ανθρώπινης συνείδησης από την εστίαση της στις ατομικές ενέργειες που λειτουργούν στα όρια ενός ιδιαίτερου αξεπέραστου δακτυλίου (ατομικού ή εθνικού) σε μια κατανόηση των υφιστάμενων αμοιβαίων σχέσεων και των αποτελεσμάτων που προκύπτουν αμοιβαίως..... Να χαίρεσθε γιατί το ανθρώπινο πνεύμα δεν έχει αληθινά ηττηθεί, δεν υπάρχει τελική εξάλειψη της θεότητος στον άνθρωπο... η Θεότης θα θριαμβεύσει»

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

ΟΙ ΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ

Το αστρονομικό γεγονός
Το Ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου επισυμβαίνει όταν ο ήλιος φτάνει νότια σε μια συγκεκριμένη απόκλιση. Με άλλα λόγια όταν ο Βόρειος Πόλος βρίσκεται, όπως έχει υπολογιστεί 23.5 μοίρες μακριά από τον ήλιο. Ανάλογα με το ημερολόγιο που χρησιμοποιείται το ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου συμβαίνει ετήσια μεταξύ 20 και 23.Τη μέρα αυτή όλοι οι τόποι που έχουν γεωγραφικό πλάτος 66.5 μοιρών βόρεια (Αρκτικός Πολικός Κύκλος) βρίσκονται στο σκοτάδι, ενώ οι τόποι με πλάτος μικρότερο των 66.5 μοιρών νότια έχουν 24 ώρες ημέρα (Ανταρκτικός Πολικός Κύκλος).
Ο ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον Τροπικό του Αιγόκερω στο νότιο ημισφαίριο κατά τη διάρκεια του ηλιοστασίου του Δεκεμβρίου. Σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη μέρα του έτους για όσους βρίσκονται στο νότιο ημισφαίριο από τον ισημερινό. Εκείνοι που ζουν ή ταξιδεύουν από τον Ανταρκτικό κύκλο προς το Νότιο Πόλο θα δουν τον ήλιο του μεσονυχτίου αυτή τη στιγμή του έτους. Αντίθετα για έναν παρατηρητή στο βόρειο ημισφαίριο, το ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου σηματοδοτεί τη μέρα τους έτους με τις λιγότερες ώρες φωτός. Όσοι ζουν ή ταξιδεύουν από τον Αρκτικό κύκλο προς το Βόρειο Πόλο δε θα δουν τον ήλιο αυτή τη στιγμή του έτους.
Τα ηλιοστάσια είναι επίσης αναγνωρίσιμα με την παρατήρηση της μεσημεριανής σκιάς του γνώμονα που είναι είτε μεγαλύτερη (χειμερινό ηλιοστάσιο στο βόρειο ημισφαίριο) ή μικρότερη (θερινό ηλιοστάσιο στο βόρειο ημισφαίριο). Τα ηλιοστάσια επίσης μπορούν να μελετηθούν με την παρατήρηση του σημείου της συγκεκριμένης ώρας που ανατέλλει ο ήλιος ή δύει στο μακρινότερο σημείο του νότου (χειμώνας στο βόρειο ημισφαίριο) ή υψηλότερο σημείο του βορρά (καλοκαίρι στο βόρειο ημισφαίριο)

Ο Ήλιος
Για τον ΉΛΙΟ , τον ξανθό βασιλιά , με το όνομά του κάτι σαν τη φωτιά που καίει μέσα του, σαν αυτό το επίμονο φύσημα το 'Ch' που θυμίζει το θόρυβο της φλόγας, μιλούν οι μύθοι. Αυτό το 'Ch' βρίσκεται στην ιαπετική λεκτική ρίζα 'Chuelv' απ` όπου και ο Chelios.Πριν αυτό το βαθύ 'Ch' γίνει δασύ πνεύμα, μας άφησε το Σέλας, τη λαμπρή φλόγα της φωτιάς. Από αυτή , σύμφωνα με το μύθο, γεννήθηκε η Σελήνη στον Ουρανό κι οι Σελλοί στη Γη, οι πρώτοι κάτοικοι της Δωδώνης, εκεί όπου άραξε η Κιβωτός του Δευκαλίωνα και κατοικούσε ο Δίας, ο πατέρας του Φωτός. Οι Σελλοί έγιναν αργότερα οι Chellines κι από ότι μας προδίδει η δασεία μπροστά Έλληνες. O Chelios-Solius λοιπόν είναι ο 'Ηέλιος-Άλιος-Ήλιος, ο Λατίνος Sol και ο σύγχρονος ευρωπαίος Sole, Soleil,Sun, Sohne, που σαν άρχοντας του Ουρανού και του Φωτός είναι, όπως όλοι οι βασιλιάδες   Solus=μόνος, αδιαμφισβήτητος εξουσιαστής της πλάσης, 'Ύψιστος' ή 'ανυψωμένος' κατά τον Ιάμβλιχο.

Τα Ηλιοστάσια: μύθοι και άστρα
Ο Ήλιος , κατά την ελληνική μυθολογία είναι γιός δυο Τιτάνων. Πατέρας του είναι ο 'ΥΠΕΡΙΩΝ', μητέρα του η Ευρυφάεσσα -ευρύ φως-, αδελφές του  η Ηώ -αυγή- και η Σελήνη. Ζει στην άλλη άκρη του κόσμου στα ΜΑΚΑΡΙΑ ή Ηλύσια Πεδία. Οι 12 Τιτάνες θείοι του, οι 12 μήνες του χρόνου, προσπαθούν να αποσπάσουν τη βασιλεία από τον ήλιο, όμως εκείνος πάντοτε θριαμβεύει.  Στις 21 Ιουνίου -Θερινό Ηλιοστάσιο- ο ήλιος απολαμβάνει την τελευταία δόξα του, γιατί ο Φαέθων, ο γιός του Ήλιου,  πλήττεται και η φωτιά αρχίζει να σβήνει -οι μέρες αρχίζουν να μικραίνουν σε διάρκεια ωρών-.Στις 21 Δεκεμβρίου -Χειμερινό Ηλιοστάσιο- ο Ήλιος οδηγώντας το τέθριππο πύρινο άρμα του επιχειρεί να ανέβει ψηλά -οι μέρες αρχίζουν πάλι να μεγαλώνουν-. Ο γεωμέτρης και αστρονόμος Μέτων, μαζί με το συνεργάτη του Ευκτήμονα γύρω στα 600 π.Χ. μίλησαν πρώτοι για τις δυο αυτές 'τροπές' του Ήλιου και επιβεβαίωσαν ότι ενώ το Χειμώνα επικρατεί ψύχος, ο ήλιος βρίσκεται πιο κοντά στη Γη, αντιστρόφως το καλοκαίρι βρίσκεται μακρύτερα από τη Γη. Αυτό συμβαίνει γιατί όσο πιο μακριά είναι ο ήλιος τόσο και πιο κάθετη είναι η ακτινοβολία του στον ορίζοντα, ενώ όσο πιο κοντά βρίσκεται στη γη, τόσο μεγαλύτερη η απόκλισή της.

Επιρροές του Ηλιοστασίου στα Χριστούγεννα
Τα Χριστούγεννα (Christmas) , 25 Δεκεμβρίου συμπίπτουν χρονικά με το ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου και ονομάζονται επίσης και Yule, από τη νορβηγική λέξη  jól, αναφερόμενη στην προχριστιανικό εορτασμό του Ηλιοστασίου του Δεκεμβρίου. Τα Χριστούγεννα Yule είναι επίσης γνωστά ως Alban Arthan, ένα από τα ‘Σάββατα’ του έτους του Wiccan που συμπίπτουν με τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. Στην Σκανδιναβία άναβαν φωτιές που συμβολίζουν τη ζέστη, το φως και τη ζωή που προσφέρει ο ήλιος. Ένα Yule ή Juul ή κούτσουρο καίγονταν προς τιμήν του σκανδιναβού Θεού Θωρ –Ερμής/Ήλιος– ένα μέρος του οποίου φυλάγονταν για καλή τύχη και άναμμα του ξύλου την επόμενη χρονιά. Στην Αγγλία, στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το κούτσουρο καίγονταν ολοσχερώς ώστε δεν έμεναν παρά στάχτες. Οι στάχτες συλλέγονταν και είτε σκορπίζονταν στα χωράφια για γονιμότητα κάθε νύχτα για 12 συνεχόμενα βράδια, είτε χρησιμοποιούνταν ως φυλαχτό και φάρμακο.

Εορτασμοί και εσωτερικές σημασίες
Ο εσωτερισμός ταύτισε τα δυο ηλιοστάσια με τις εορτές του Ιωάννη Κλήδονα -του κλέους- του βαπτιστή που θυσιάζεται για το Χριστό και τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή που ευαγγελίζεται την Ύψωση του Κυρίου. Ο δε Τεκτονισμός  επεξεργάζεται  τα τυπικά του πρώτου βαθμού στις στοές του Αγίου Ιωάννου.
Οι Ορφικοί καθιέρωσαν τους εορτασμούς των Ηλιοστασίων και των Ισημεριών, αυτών των τεσσάρων φυσικών τροπών με ανάλογες κάθε φορά εορτές. Η εισαγωγή στα Μυστήρια της Ελευσίνας γίνονταν κατά τη Φθινοπωρινή Ισημερία, όπου εορτάζονταν η Κόρη η Πρωτογόνη, η ψυχή της φύσης -που δεν ταυτίζεται με την Περσεφόνη. Κατά την εορτή  οι μύσται εστιάζουν στην κατανόηση της εμφάνισης της ψυχής της Φύσης. Αυτό εξετάζει και ο Πλάτων στον Τίμαιο.
Το χειμώνα εορτάζονταν η Χειμερινή Τροπή του Ήλιου -Χειμερινό Ηλιοστάσιο-, όταν η μεγαλύτερη πια νύχτα αρχίζει να μειώνεται και η μέρα να αυξάνει, τότε που εορτάζεται η πορεία προς το Φως της ψυχής. Οι Ελευσίνιοι έλεγαν ότι η τροπή αυτή σηματοδοτεί την πορεία της ψυχής του μύστου προς το Φως. Τη στιγμή του ύψιστου χειμέριου σκότους προβάλλει η εμφάνιση της ψυχής μέσα στη μορφή, εδώ γεννιέται κατά συνέπεια ο Βράχμα, ο Ίακχος, ο Ιησούς.
Κατά την Εαρινή Ισημερία , οι ψυχές των μυστών που οδεύουν προς το Φως εμφανίζονται με αυξημένες γνώσεις. Οι ήρωες φονεύονται, όπως ο Ιησούς, ο Χιράμ, κλπ. αλλά ανασταίνονται. Αφού έχουν περάσει από το 'θάνατο' μεταμορφώνονται κι ο φόνος είναι η απαρχή της μεταμόρφωσης. Φονεύεται ο Ίακχος την άνοιξη κι εμφανίζεται αντ` αυτού ο Διόνυσος ο Άνθιος που αργότερα μεταμορφώνεται σε Διόνυσο τον ΕΛΕΥΘΕΡΕΑ. Από την Εαρινή Ισημερία μέχρι το Θερινό Ηλιοστάσιο το αναστημένο-ανυψωμένο πνεύμα φτάνει στην αποθέωση -Θερινό Ηλιοστάσιο-, τότε που εορτάζονταν ο Διονύσιος ο Ελευθερέας, ο οποίος , όπως η Αθηνά γεννήθηκε από την κεφαλή του Διός, αυτός γεννάται από την καρδιά του Διός, γεννάται έξω από τις δυνάμεις τη Γης. Ο πλήρης αποχωρισμός της ψυχής από το σκότος και η είσοδος στη διαρκή μέρα του πνεύματος σηματοδοτείται κατ` αυτή την τροπή. Ο Ζεύς -όχι ο Δίας- είναι που τώρα θα συναντήσει το ελευθερωμένο από τη Γήϊνο περιβάλλον πνεύμα.
Η Καμπάλα κατέτασσε τα τέσσερα γνωστά στοιχεία στις τέσσερις εποχές του έτους και κατ' αντιστοιχία, η Γη κατατάσσονταν στο Φθινόπωρο, το Ύδωρ στο Χειμώνα, ο Αήρ στην Άνοιξη και το Πυρ στο Θέρος. Η ψυχή του ανθρώπου διέρχεται από τις τέσσερις καταστάσεις συνείδησης μέχρις ότου, μας λέγεται, αποβεί ένα ‘νοούμενον ον’. Ακολουθεί την αρχή της καλλιέργειας των ιδεών –πρώτη μύηση, Γη, Φθινοπωρινή Ισημερία-, την εκδήλωση των ιδεών –δεύτερη μύηση, Ύδωρ, Χειμερινό Ηλιοστάσιο-, την εναρμόνιση προς τις ιδέες αυτές –τρίτη μύηση, Αήρ, Εαρινή Ισημερία- και εν τέλει τη μεταμόρφωση αυτών των ιδεών σε μορφές κατάλληλες για την εκδήλωση του πνεύματος –τέταρτη μύηση, Πυρ, Θερινό Ηλιοστάσιο-.
Οι Ορφικοί τελούσαν τέσσερις μυήσεις  ετησίως .Η πρώτη μύηση τελούνταν αμέσως μετά την Φθινοπωρινή Ισημερία και αφορούσε τους νεοεισερχόμενους στην Ορφική ιδεολογία. Η δεύτερη μύηση λάμβανε χώρα μετά ακριβώς από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Ο χρόνος από αυτή τη μύηση μέχρι την επόμενη θεωρούνταν ως χρόνος κατά τον οποίο θάπρεπε ο μυούμενος να εκδηλώσει την Ορφική ιδεολογία. Από την Εαρινή Ισημερία μέχρι το Θερινό Ηλιοστάσιο επιχειρούσε ο μυούμενος στην τρίτη αυτή μύηση να εκδηλώσει απόλυτα αρμονικά σε όλα τα πεδία την Ορφική ιδεολογία, έτσι που να γίνει ένας μύστης « από την ψυχή του οποίου εξαφανίστηκε το έρεβος και βαίνει προς την θεία πνευματική ανάσταση» (Νάγος, 1923). Ο βαθμός αυτός αντιστοιχεί στον τρίτο βαθμό του τεκτονικού τάγματος. Η τελευταία μύηση των Ορφικών τελούνταν στο Θερινό Ηλιοστάσιο, όπως και στα ελευσίνια μυστήρια, με την ύμνηση της ελευθερίας της ψυχής από τη μορφική εκδήλωση –Διόνυσος ο Ελευθερέας. Παρόμοια τελετή κατά τη θερινή τροπή του ήλιου με λατρεία του Φοίβου Απόλλωνος γίνονταν και στους Δελφούς.
Οι Πυθαγόρειοι εόρταζαν επίσης τα Ηλιοστάσια, «το Χειμερινό ως ένδειξη λατρείας προς τη Θεία Φύση και ανάμνηση του έργου που έχουν μπροστά τους οι μαθητές και το Θερινό για εναρμόνιση των διδασκάλων προς τον Θείο Ήλιο» (Νάγος).
Ο σύγχρονος αποκρυφιστής αναγνωρίζει στις δυο αυτές τροπές του Ήλιου αντιστοιχίες με το διαλογιστικό έργο όλου του έτους. Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο αντιστοιχεί, αλλά και αναλογεί, στο Κατώτερο Διάλλειμα, στον κύκλο εκείνο της Σελήνης που ονομάζεται Νέα Σελήνη και για την ανθρωπότητα σηματοδοτεί την ευθυγράμμιση εγκεφάλου και νου και στο πεδίο της υπηρεσίας συνδέεται άμεσα με το Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών. Το Θερινό Ηλιοστάσιο αντιστοιχεί και αναλογεί ομοίως στο Ανώτερο Διάλλειμα του αποκρυφιστικού διαλογισμού, στον κύκλο εκείνο της σελήνης που ονομάζεται Πανσέληνος και σηματοδοτεί την ευθυγράμμιση φυσικού εγκεφάλου, νου και ψυχής. Το ανώτερο διάλλειμα κατά το διαλογισμό χρησιμοποιείται για ‘λήψη’ και το κατώτερο για ‘μετάδοση’ των πνευματικών ενεργειών.

Α. Δ., Δεκέμβριος 2012

Πηγές - Βιβλιογραφία
Γιατράκης Π., Επί τω Θερινώ Ηλιοστασίω, Αθήνα, 1995
Νάγος Σπ., Περίληψις Ομιλίας περί εορτασμού των Ηλιοστασίων, Αθήνα,1923
http://www.nasa.gov/topics/earth/features/2012-guest.html
http://www.timeanddate.com/calendar/december-solstice.html

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ξαναβλέποντας τον Πλάτωνα

Βιντεοπαρουσίαση για την Ιερή Επιστήμη (Wholy Science) από τον Johan Oldencamp, στην αγγλική γλώσσα. (Περισσότερα στο www.pateo.nl με διαθέσιμα και σχετικά ηλεκτρ. βιβλία.)

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Το μάντραμ του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών

Είθε η Δύναμη της μιας Ζωής να διαχυθεί μέσω του ομίλου όλων των αληθινών εξυπηρετητών.
Είθε η Αγάπη της μιας Ψυχής να χαρακτηρίζει τη ζωή όλων όσων επιζητούν να εξυπηρετήσουν τα Μεγάλα Όντα.
Είθε να εκπληρώσω το μέρος μου στο ενιαίο Έργο μέσω αυταπάρνησης, αβλάβειας και ορθού λόγου.


Μεταξύ όλων των υπηρετών του Σχεδίου, υπάρχει μια ισχυρή υποκειμενική σχέση. Αυτός ο συνεκτικός, ολοκληρωμένος όμιλος μεταδίδει πνευματική ενέργεια σε όλες τις περιοχές της ανθρώπινης σκέψης και δραστηριότητας για να ενδυναμώσει την παγκόσμια ενότητα και τις ορθές ανθρώπινες σχέσεις. Οι άνδρες και οι γυναίκες καλής θέλησης συνδέονται με τη σκέψη τους κάθε μέρα στις πέντε το απόγευμα, με αυτόν τον παγκόσμιο όμιλο εξυπηρετητών, χρησιμοποιώντας το παραπάνω μάντραμ ή επωδό, με αφοσίωση και σιωπηλή εστιασμένη προσοχή.

Αυτό μπορεί να γίνει σε μερικά μόνο δευτερόλεπτα, όπου κι αν βρίσκεται κανείς.

Η επωδός εισέρχεται μέσα στα πνευματικά ουσιώδη της προόδου στην Ατραπό από τους αποδεδεγμένους μαθητές περισσότερο από σχεδόν οποιοδήποτε μάντραμ διαθέτουμε. Ο στοχασμός και η καθημερινή της χρήση προκαλεί μια πλημμύρα θείας ενέργειας. Καθώς χρησιμοποιείται από κάθε πρόσωπο είναι μια δέσμευση της προσωπικότητας προς την ψυχή. Καθώς χρησιμοποιείται από έναν όμιλο προκαλεί ομαδική ευθυγράμμιση και αφοσίωση στην παγκόσμια υπηρεσία. Είναι μια απευθείας έκκληση στο Θεό και όταν χρησιμοποιείται ειλικρινά με σταθερή πρόθεση αναπόφευκτα προκαλεί ανταπόκριση. Τα τρία ουσιώδη απαιτούμενα για τον παγκόσμιο εξυπηρετητή: αυταπάρνηση, αβλάβεια και ορθή ομιλία, καλύπτουν ολόκληρη την έκφραση της ζωής τού δεσμευμένου μαθητή, που έλαβε τη δέσμευση στην ψυχή του και την επιδεικνύει ως μαθητής στο άσραμ του Διδασκάλου του.

(www.lucistrust.org, service activities)

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Η Γκαγιάτρι

Ω! Εσύ που Υποβαστάζεις το σύμπαν,
Από τον Οποίο όλα προέρχονται,
Στον Οποίο όλα τα πράγματα επιστρέφουν,
Αποκάλυψε σε μας το πρόσωπο του αληθινού Πνευματικού Ήλιου
Κρυμμένο πίσω από ένα δίσκο χρυσού Φωτός
Έτσι ώστε να γνωρίσουμε την Αλήθεια
Και να κάνουμε ολόκληρο το καθήκον μας
Καθώς πορευόμαστε προς στα ιερά σου Πόδια.


Η Γκαγιάτρι είναι μια από τις παλαιότερες μαντρικές (μάντραμ = επωδός) προσευχές της ανθρωπότητας. Έστω κι αν γίνεται κατανοητή μονάχα μερικώς, η δυναμική της είναι πολύ μεγάλη. Η Γκαγιάτρι θέτει το πεπρωμένο μας ως τμήμα ενός κοσμικού Σχεδίου, το μεγαλείο του οποίου εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Αποτελεί μια δήλωση έσχατης νίκης που επιτυγχάνεται όταν έχουμε γνώση της αλήθειας και να κάνουμε ολόκληρο το καθήκον μας, και αυτό καθώς ταξιδεύουμε να προσπέσουμε στα ιερά πόδια του Θεού. Με την Γκαγιάτρι προσευχόμαστε στο δημιουργό ολόκληρου του σύμπαντος και επίσης θέτουμε τις απαρχές μιας συνειδητής σχέσης, που ξεπερνά όλους τους περιορισμούς 'του ενός υψίστου Θεού'. Η χρήση της χτίζει μέσα στη βαθύτερη συνείδησή μας την πραγματικότητα ότι το ο άνθρωπος είναι δημιούργημα Θεού και όχι ένα αποτέλεσμα μόνο μιας βιολογικής ώθησης.
Αιώνες επί αιώνων το μόνο που ξέραμε για το Θεό ήταν αυτό που μας έλεγαν με αυθαίρετες αξιώσεις αυθεντίας. Εκείνοι που με αυτό τον τρόπο αποκτούσαν δύναμη πάνω σε μας, ισχυρίζονταν ότι η θρησκεία δεν χρειάζεται να είναι λογική. Στη νέα εποχή, του Υδροχόου, που περνάμε τώρα, η δύναμη του ανθρώπινου μυαλού δεν μπορεί να εξακολουθήσει να αμφισβητείται, γιατί η ανθρωπότητα έχει ενηλικιωθεί, οπότε και η θρησκεία θα πρέπει να είναι λογική. Διαφορετικά για εμάς δεν θα έχει καμία δύναμη. Οι άνδρες και οι γυναίκες θα σκεφτούν πιο εμπρόθετα από ποτέ το Θεό.
Η Γκαγιάτρι είναι μια προσευχή για περισσότερη γνώση σχετικά με τον ηλιακό μας Λόγο. Το γεγονός ότι μια τόσο αρχαία προσευχή μπορούσε να έχει έναν τέτοιο στόχο έχει βαθιά σημασία. Σήμερα η δύναμη αυτής της αρχαίας προσευχής μπορεί να γίνει πλήρως αποτελεσματική. Όλοι οι άνθρωποι, παντού στον κόσμο θα κερδίσουν πολλά καθώς χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο από άνδρες και γυναίκες της καλής θέλησης. Η χρήση της από μαθητές παντού θα προσδώσει νέα αποτελεσματικότητα στο όλο έργο τους. "Η ώρα της δύναμης του λυτρωμού έχει πλέον φθάσει", και η Γκαγιάτρι είναι ένας παράγοντας εκείνης της δύναμης λυτρωμού. Η ημέρα της μέγιστης χρησιμότητάς της έχει σίγουρα έλθει.
(Foster Bailey, Reflections, Lucis Trust)

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Αντί ορισμού: ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Εκτελώ το μέρος μου με ισχυρή αποφασιστικότητα, με ένθερμη έφεση. Κοιτώ πάνω, βοηθώ κάτω. Δεν ονειρεύομαι, ούτε αναπαύομαι. Μοχθώ. Υπηρετώ. Θερίζω. Προσεύχομαι. Είμαι ο Σταυρός. Είμαι η Οδός. Πατώ πάνω στο έργο που κάνω, ανεβαίνω απάνω στον σφαγιασμένο μου εαυτό. Σκοτώνω την επιθυμία και αγωνίζομαι ξεχνώντας κάθε ανταμοιβή. Παραιτούμαι από τη γαλήνη. Απαρνούμαι την ανάπαυση και, στην ένταση του πόνου, χάνω τον εαυτό μου και βρίσκω τον Εαυτό μου και μπαίνω στη Γαλήνη. Με όλα αυτά δεσμεύω τον εαυτό μου, επικαλούμενος τον ανώτερό μου Εαυτό.
(Αλ. Μπέιλη, Μύηση, Ανθρώπινη και Ηλιακή, 213)

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Καλωσόρισμα!

Καλώς ήλθατε στο ιστολόγιο για τον Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών!
Το ιστολόγιο δημιουργήθηκε με αφορμή τον εορτασμό της Εβδομάδας του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών 21-28 Δεκεμβρίου 2012, και διατηρείται και εμπλουτίζεται έκτοτε με σχετικό υλικό.
Η ιδιαίτερη αυτή εβδομάδα παρατηρείται κάθε επτά χρόνια και γιορτάστηκε με ειδικές συναντήσεις και εκδηλώσεις (παραπομπή στα αγγλικά) σε διάφορα μέρη του κόσμου.


Καλή πλοήγηση!

Krishna, Spring in Kulu. Nicholas Roerich